برای دستیابی به امنیت پایدار، نیروهای مسلح نیازمند الگوهای نوین است. الگوهای که رابطه‌اش را با کارکنان بهینه سازد، با تغییرات محیطی و تهدیدات روزافزون سازگار باشد؛ ظرفیت و قدرت بازدارندگی مناسبی را داشته باشد و صرف‌نظر از شیوه‌های مدیریت گذشته قابلیت بهره‌مندی از ظرفیت مشارکت نیروهای چهارگانه خود را جهت هم‌پوشانی مانور همه‌جانبه در سطوح زمین ، هوا و دریا را برخوردار باشد. در حال حاضر، الگویی در این زمینه، وجود ندارد؛ بنابراین طراحی این الگو امری ضروری است. این پژوهش، باهدف شناسایی ابعاد و مؤلفه‌های کلیدی الگوی ارتقاء مشارکت کارکنان در خط‌مشی‌ های دفاعی در ستاد کل نیروهای مسلح انجام‌شده است. برای نیل به این هدف از مطالعه موردی و از روش تحقیق کیفی استفاده‌شده است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه فرماندهان و کارکنان ستاد کل نیروهای مسلح بودند که با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند و نمونه گیری نظری تعداد ۱۶ نفر شامل ۶ خبره دانشگاهی و ۱۰ فرمانده بودند، موردمطالعه قرار گرفتند. روش گردآوری داده‌ها میدانی بوده است و ابزار گردآوری داده‌ها مطالعات کتابخانه‌ای و مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. برای به دست آوردن اعتبار و روایی داده‌ها از دو روش بازبینی مشارکت‌کنندگان و مرور خبرگان غیر شرکت‌کننده در پژوهش استفاده شد. تحلیل داده‌ها در طی سه مرحله، کدگذاری باز، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی که حاکی از ۱۰۶ مقوله کلی است. یافته‌های پژوهش نشان داد الگوی به‌دست‌آمده می‌تواند به‌عنوان یک الگوی نظری علمی و پایه برای ارتقاء مشارکت نیروهای چهارگانه ستاد کل نیروهای مسلح در خط‌مشی‌های دفاعی مورداستفاده قرار گیرد.